Dag 84 als ex-drinker: over hoe het langzaam weer de verkeerde kant opging…

Vandaag is het 12 weken (telt dat als 3 maanden?) geleden dat ik mijn laatste glas wijn dronk. Ik ben daar, geloof ik, wel trots op, maar op een of andere manier ben ik ook geïrriteerd. Alsof alles vanaf nu saai blijft, voor altijd. Nooit meer doorzakken met vrienden, feestjes die tot diep in de nacht duren, waarin we zingen en dansen tot we er bij neer vallen. Nooit meer waanzinnig lekker eten bij een sterrenrestaurant en daar alle heerlijke wijnen proeven die er geschonken worden. U snapt het: ik ben aan het idealiseren en romantiseren. Daarom maar even een blogje, om mijzelf bij de les te houden. Ik heb er geen zin, weer dat pathetische gedoe over hoe ik zo de fout in kon gaan.

Ergens in de zomer maak ik dus de kapitale fout om weer thuis alleen te drinken. De chardonnay die ik in allerijl bij de Jumbo koopt, gaat bijna op. Voor de vorm laat ik er één glas inzitten. Waarvan ik dan al weet dat die morgen bovenop de andere fles komt. Geen restjes achterlaten. Er ontstaan wonderlijke gedachtekronkels, ik probeer ze uit te leggen. “Stoppen met drinken doe je aan het begin van een nieuwe week, het is nu al woensdag, dus deze week is al verloren. Maandag kan je het opnieuw proberen. Dan heb ik in ieder geval deze dagen erbij. Mag ik drinken t/m zondag. Stop ik daarna weer. Bovendien heb je het afgelopen jaar al heel goed laten zien dat je zonder kunt. Je stopt echt weer, maar niet nu, nu je werk zo zwaar is en je nog steeds liefdesverdriet hebt. Je hebt al 10 weken geen alcohol gedronken dit jaar. dat zijn zeker 100 flessen wijn die je niet gedronken hebt. In principe ben je gewoon klaar voor dit jaar.”

Zo rommel ik wat door. Af en toe vliegt het mij aan, dan drink ik weer een paar dagen niet. Maar langer dan 2 of 3 dagen houd ik het niet vol. Ik ontmoet een nieuwe man, ook dat gaat gepaard met geworstel met drank. Af en toe drink ik veel met hem samen, af en toe drinken we samen niet. (Hij heeft volgens mij ook moeite met maat houden, drinkt voor langere perioden veel en dan weer tijden niet.) Zonder wijn vind ik er niet zo veel aan en word ik er behoorlijk nerveus van.

Ik vat het plan nog een weekje in mijn eentje naar Italië te gaan, inmiddels is het september. De avond voor ik vertrek ga ik naar ‘de nieuwe man’, die 200 km bij mij vandaan woont. We drinken stevig, ik slaap extreem slecht en de volgende ochtend vroeg vertrek ik richting Zuid-Duitsland. Eigenlijk heb ik een stuitende kater en ben ik moe van alle voorliggende weken van werken, drinken, niet-drinken, een verliefdheid die meer stress dan plezier geeft en enorm slecht slapen. Ik rijd zo lang ik het volhoud en reserveer een niet al te best hotel in een onbeduidend stadje. Het is het einde van de middag. Ik ben moe. Ik heb een halve fles wijn in mijn koffertje zitten. Die drink ik op. Ik val in een onrustige middagslaap.

Nou, dit heeft wel het gewenste ontnuchterende effect hoor. Dit is niet romantisch of mondain, of cool op enige wijze. Dit is echt behoorlijk sneu allemaal. Ik zie mezelf daar ronddolen op die hotelkamer. Oververmoeid, grote slokken drinkend, wazig uit mijn ogen kijkend. Toch kan ik het ook heel anders opschrijven. “Ik arriveer in een klein, beetje saai ogend stadje, waar ik een sjofel maar gezellig hotel vind. Ik boek een kamer, sleep mijn kleine koffer en hondje mee naar boven. Opgetogen dat mijn reis begonnen is, begin ik aan een nieuw boek (oh de liefde voor de eerste bladzijde van een vers nieuw boek). Om te vieren dat mijn trip van start is, “coole chick alleen op reis, who needs a man”, schenk ik een groot glas koude wijn in. Wat een genoegen. Nu alleen nog een verfrissend slaapje en dan ga ik dit stadje verkennen.” Ik weet dat het gelul is, maar ik begrijp wel hoe ik zo lang mijzelf met mooie beelden om de tuin heb kunnen leiden.

De volgende ochtend rijd ik naar Italië. Het is fabuleus mooi nu de herfst heeft ingezet. Ik voel me overwegend goed, ik loop zo’n 25 km per dag en geniet van de rust, het waanzinnig mooie landschap en het heerlijke eten. En van de wijn uiteraard. Wijn bij de lunch. Wijn bij de borrel. Wijn bij het diner. Wijn voor ik ga slapen. Bij het plaatselijke supermarktje sla ik wat ‘hotelkamerwijn’ in. Ik waan mij redelijk onbespied, behalve dat ik ‘de nieuwe man’ af en toe te woord wil en moet staan, dat geeft nog enig idee van sociale controle.

Nu ik een tijdje verlost ben van de wijn, verbaast het mij hoe goed ik mijn katers kon ontkennen. Het scheelde ongetwijfeld dat ik veel sport; mijn conditie zal een en ander gecompenseerd hebben. Maar nu ik niet meer drink voel ik me fris en fit op een manier die ik om eerlijk te zijn überhaupt niet kende. Met keiharde ontkenning en vermijding kan je kennelijk vrij goed niet echt voelen hoe slecht je er aan toe bent. Hoe moe, hoe uitgedroogd, hoe prikkelbaar. Maar dat maakt natuurlijk deel uit van het totale bagatelliseren van het probleem. Toch zijn daar (zie ik met terugwerkende kracht) al eerder scheurtjes in gekomen. Af en toe stak er een schuldgevoel de kop op, of de uitermate beangstigende gedachte dat dit helemaal uit de hand ging lopen en ik misschien wel ooit naar een kliniek zou moeten en dat de hele wereld dan zou weten dat ik het totaal verprutst heb. De schaamte…..

Ik wil zo enorm graag weer in mijn eentje naar Italië dit jaar, maar ik weet echt nog niet of ik dat durf. Zonder enige sociale controle, in een land waar overal wijn is. Ben zo bang dat ik op een moment zal denken: Fuck it, onder deze omstandigheden kan het best. Als ik terug ben in Nederland stop ik weer, daar is mijn leven toch al helemaal ingesteld op een leven zonder alcohol. Maar niet gaan lijkt een soort straf, terwijl ik eigenlijk beloning verdiend heb. En als het lukt om dit zonder alcohol te doen, dan ben ik natuurlijk veel stappen verder.

Hoe dichter het einde van de vakantie nadert, hoe onrustiger ik word. Ik weet dat ik bij terugkomst opnieuw dit probleem onder ogen moet zien. Niet echt een aantrekkelijk idee. Ik probeer in één dag naar huis te rijden, maar kom onderweg terecht in een file, door een ernstig ongeluk is de snelweg geheel afgesloten. Ik ben niet snel bang maar het idee dat ik misschien wel 8 uur hierin kom te staan, leidt tot paniek. Er komt een vrouw een flesje water voor de hond brengen. Het feit dat dat kennelijk nodig is, leidt tot nog meer stress. Ik sta in totaal 4 uur stil en moet werkelijk alles doen om niet in paniek te raken. Wanneer het verkeer eindelijk begint te rijden, zoek ik een hotel in de omgeving. Ik vind iets geschikt, race erheen, bestel een glas wijn, ontspan een klein beetje (door de wijn) en word daarna tot grote maar stille hilariteit geleid naar een appartement in het “Weinhaus”. Alsof de duvel er mee speelt…. er liggen allemaal kleine flesjes wijn op de kamer, die je mag proeven.


2 reacties op ‘Dag 84 als ex-drinker: over hoe het langzaam weer de verkeerde kant opging…

  1. Heel herkenbaar. Vooral die stress omdat je wel wilt stoppen en er zo verschrikkelijk tegenop ziet. Eigenlijk willen we zo graag af en toe kunnen drinken. Maar dat kan denk ik niet.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s