Dag 220 als ex-drinker: alleen naar Italië

En zo vertrek ik dan toch alleen richting Italië. Om een week of twee te gaan wandelen in de bergen, met alleen de honden als gezelschap. Op zondagochtend bij het ochtendgloren stap ik in de auto en zoef over de Duitse Autobahn (waar dat nog mag….).

Ik heb er zin in, maar heb ook al weken een onzeker gevoel hierover: Ben ik hier wel klaar voor? Want twee weken totaal onbespied in het buitenland, is dat niet de kat op het spek binden? Wat als ik in één keer denk: ach, wat maakt het ook allemaal uit? Je drinkt al zo lang niet meer, je hebt nu echt wel aangetoond dat je zonder kan, bovendien wil ik helemaal geen drank meer in mijn ‘gewone’ leven, waarom zou je dan niet in de vakantie, alleen in de vakantie, ‘gewoon’ lekker af en toe een glas wijn drinken? Niemand hoeft dat te weten, en als je terug bent stop je er ‘gewoon’ weer mee?

Een tussenstop houd ik in Duitsland. Toevallig kom ik terecht in het restaurant waar ik twee jaar geleden ook at. Ik bestel een alcoholvrij aperitiefje, maar de Italiaans-Duitse ober en ik begrijpen elkaar niet goed, dus ik vraag wel 10 keer of er echt geen alcohol in het drankje zit.

Stel je voor dat ik per ongeluk toch alcohol in mijn bloed krijg en als een soort waanzinnige op zoek ga naar drank. Ik zie mijzelf door de supermarkt rennen als een dorstige in de woestijn op zoek naar witte wijn, en vervolgens opgelucht wijn drinken op mijn hotelkamer en overvallen worden door de gedachte: zie je wel, met wijn is het leven heerlijker, je ontspant en je hele lijf geeft aan: dit is wat we nodig hadden. (Dit niet al te realistische scenario houdt mij een aantal dagen in zijn greep).

Met dank aan mijn nuchtere vriendin KP: Dat je eraan denkt, betekent niet dat je het ook doet; het gaat goed en ik dineer rustig met een glas water en een mooie vakantie in het vooruitzicht.

De afgelopen jaren verliepen anders. Nu pas zie ik dat altijd aan het haasten, rennen, vluchten (?) was. Heel vroeg uit NL vertrekken, racen over de snelweg en dan bij de lunch een eerste glas wijn bestellen. En nog één. En dan slapen tot borreltijd, eigen flesje wijn opentrekken, en naar het diner kachelen. Vroeg naar bed en de volgende ochtend weer in een moordend tempo op weg. En elke dag minimaal 20 km wandelen. Alsof alle fouten, overigens totaal onbewust, gecompenseerd moesten worden, alsof ik voortdurend moest bewijzen dat ik het echt allemaal aan kan en dat de alcohol geen invloed heeft op mijn verdere gestel. De strafexpedities mogen thuisblijven, zoals een vriendin laatst zei. Ik schrok ervan, maar ze had nogal een raak punt.

Nu is het anders, ik ben relaxed. Ik dineer rustig, met mijn boek en glas water en kijk eens goed om me heen. Een paar tafels verderop zitten een paar (behoorlijk obese) dames met grote glazen goudkleurige chardonnay. Ze stomen de ene na de andere sigaret weg. En drinken ook niet matig. Ik voel een heel klein beetje afgunst, maar denk vooral: die hebben nog een lange weg voor zich, willen ze ooit een beetje gezond worden. Ik lees rustig verder, lig op tijd in mijn frisse hotelbed (niets heerlijkers dan de knisperend verse lakens in een (goed) hotel).

De volgende ochtend rijd ik door naar Italië. Daar heb ik de eerste dagen een vaste stek, alwaar de bediening mij enthousiast begroet. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat zij wellicht hopen dat ik de omzet weer wat op dreef breng met mijn reguliere wijnconsumptie. Ik ontdek dat de beste truc is: aan het begin van de avond ‘losjes’ tegen de ober zeggen dat je geen alcohol drinkt. Daarmee is dat pad vast afgesloten. Eén idioot vraagt waarom ik geen alcohol drink, ik antwoord dat ik er ziek van word, wat in grote lijnen zeker niet gelogen is. Hij vindt het zielig voor me: ik rook ook al niet, ik heb geen man bij mij, waar haal ik in hemelsnaam mijn plezier uit?

Het maakt mij ook verdrietig, dat ik dat ook jaren geloofde, dat ik zonder drank en roken niet echt van het leven kon genieten. De kriebel in mijn buik wanneer ik een glas wijn bestelde, of ’s ochtends mijn eerste sigaret opstak. Ohhhh dat genot. Ik pas de split screen techniek toe: ik draai twee filmpjes tegelijk af; wat als ik nu nog zou drinken, hoe zou deze avond er dan uitzien? Na dat eerste romantische glas? Scherm 1: Ik zie een leuke vrouw beneveld raken, ze gaat glazig uit haar ogen kijken, ze kan zich niet meer op haar boek concentreren, ze bestelt nog een karafje wijn en kijkt wat dommig om zich heen. De onrust in haar is zichtbaar. Ze slaapt k en voelt zich schuldig de volgende dag. Scherm 2: leuke vrouw leest een mooi boek, geniet van het heerlijke diner en mooie uitzicht. Ze slaapt als een roos en wordt fris en blij wakker.

De keuze is dan wel gemaakt. Maar makkelijk is het niet. Het onderwerp ‘ik drink niet’ is weer zo actief, ik hoopte dat ik het wat los kon laten, maar de obsessie met het niet-drinken is weer op volle kracht retour. De komende twee weken word ik voor nog aantal uitdagingen gesteld. Wordt vervolgd dus.


5 reacties op ‘Dag 220 als ex-drinker: alleen naar Italië

  1. Hoi Anne, die strafexpedities, wat een gekken zijn we ook he. Zoveel mogelijk je best doen om ‘normaal’ te functioneren en uiteindelijk jezelf uitputten. Ik begrijp dat je gedachten steeds weer naar de drank gaan. Je bent ergens waar je vroeger helemaal los ging 🤪. Hopelijk heb je een fijne vakantie en kun je genieten van al je nieuwe vrijheden. Hou ons op de hoogte!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s