Dag 224 als ex-drinker: over kwijlende hondjes en keurige stelletjes met één glas wijn

Het is prachtig in Italië, ik vermaak me opperbest. Ik slaap als een roos, ben superfit, dus spring als een gems (nou ja, soort van) over de bergen. Maar ik hoef niet voortdurend aan mezelf te bewijzen dat ik fit ben (geen compensatie nodig), dus ik ben nogal relaxed. Ik maak prachtige wandelingen met de honden, maar zit ook uren te lezen op een terrasje boven op de berg.

Ik lees zo graag en heb dat de afgelopen jaren nauwelijks gedaan, omdat de avonduren een andere invulling kenden. En lezen en wijn drinken is nu eenmaal geen gelukkige combinatie. Dus werd er vooral met een half oog Netflix gekeken en dat stompt toch een beetje af. Zo gaat het met alcohol, het gaat heel langzaam, maar je wordt steeds minder geconcentreerd, minder productief, trager, initiatieflozer, ongeïnteresseerder en eerlijk toegegeven: dommer. Het vermaak moet simpel zijn en op korte termijn effect hebben. Nu ik gestopt ben met drinken verander ik langzaam weer in iemand die graag leest, grote projecten aanpakt, verstandig is (af en toe) en echt waar: ik word weer slimmer!

Halverwege de vakantie is er een regendag voorspeld. Ik trek wat rond in de Dolomieten en boek een hotel in een stadje waar een beetje vertier is, ook als het met bakken uit de lucht komt. Ik word overvallen door de volgende gedachten: Als ik nog gedronken had….. dan was zo’n rustdag een uitgelezen kans geweest om alle remmen los te gooien en fors aan de drank te gaan. Wat moet je anders op zo’n dag? Ik was waarschijnlijk bij de lunch begonnen en had het drinken daarna stilletjes voortgezet op mijn hotelkamer, slaapje gedaan en rond 16 uur het drinken weer opgepakt, tot aan het diner en daarna weer op mijn hotelkamer.

Deze gedachten maakten me toen en nu ik het opschrijf zo verdrietig. Dat ik dat écht deed. Dat ik zo’n dag in halve dronkenschap doorbracht en zo sneu op zo’n hotelkamer zat, vechtend tegen de constatering dat dit best een zielige gang van zaken was.

Ik schrik me ook helemaal kapot van deze gedachten: ben ik nou serieus weer gelegenheden/ kansen/ situaties aan het zoeken waarin ik het drinken zou kunnen legitimeren? Staat deze radar nog altijd aan? En wijst dit op een dreigende terugval? Jeezzz, ik mag toch hopen van niet. Gelukkig heb ik een stapel ‘quit lit’ bij me, dus ik verdiep mij in “Mrs D is going without’ (Lotta Dann) en dat houdt me bij de les. Later die dag spreek ik vriendin B, die een intelligente analyse geeft. Ik heb geen terugval: ik ben gewoon sterk (klassiek) geconditioneerd.

Voor de Pavlov kenners onder ons: van dit belletje (situatie: regendag alleen in Italië) ga ik nog kwijlen (craving) omdat ik denk dat er voer (alcohol) komt. Thuis weet ik dat al dat het belletje (thuis zijn) niet leidt tot voer (alcohol), ergo: er wordt niet gekwijld. Conclusie: gewoon je brein laten wennen aan deze nieuwe associatie en het gekwijl verdwijnt vanzelf.

Nu ik mijzelf als een kwijlend hondje kan zien die gewoon nieuw gedrag aan het aanleren is, heb ik het een stuk makkelijker. Ik ben nieuwe paadjes in mijn brein aan het aanleggen en dat kost even moeite. Ah oké, dat lucht op en ik kan mijn aandacht weer op andere dingen richten. De volgende dag schijnt de zon en ga ik er weer op uit.

Alleen in de avonden, bij het diner, ben ik druk met de wijn om mij heen. Soms lijkt iedereen te drinken, behalve ik, soms lijkt niemand te drinken en ik er vooral druk mee te zijn in mijn eigen hoofd. Ik vraag me af hoe andere mensen (keurige stellen met twee gewassen en gestreken kindertjes aan tafel) één glas wijn kunnen drinken. Dat die fles niet opgaat, en dat ze die voor het diner van morgen bewaren! Uiteindelijk doet het er ook niet toe: voor mij is dat geen optie. En dat ik hoe dan ook een beetje anders ben dan de rest hier. Ja klopt, ik ben alleen op reis met twee honden, heb geen kinderen gebaard, heb een coole baan, genoeg geld op de bank om van te leven en te reizen, en alle vrijheid die mij zo lief is. En ik ben een giga alcoholprobleem aan het oplossen. En dat doe ik!! Wordt vervolgd.


4 reacties op ‘Dag 224 als ex-drinker: over kwijlende hondjes en keurige stelletjes met één glas wijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s