Anne stopt met drinken

Niet te geloven, en toch ook weer wel: 1667 dagen alcoholvrij. Het lijkt een leven geleden en het lijkt vers en het is meer dan 54 maanden nadat ik mijn laatste glas wijn dronk.

Een korte update: het gaat goed met mij! Totaal overtuigde niet-drinker, ik vergeet het zelfs regelmatig. Ook dat nieuwe mensen volkomen verbaasd kunnen reageren als ik vertel dat ik geen alcohol drink. Hoe snel mensen zeggen dat dat zo saai lijkt, dat zegt eigenlijk zoveel over hoe goed we geconditioneerd zijn door de alcoholindustrie, mijzelf incluis. Ik dacht ook echt dat mijn leven minder leuk zou worden zonder witte wijn. Dat ik nooit meer echt luid zingend en ontspannen zou zijn. Toegegeven: ik ben iets verlegener dan ik was en ik ben geen avondmens, maar vroeg naar bed wilde ik altijd al. Misschien is dit ook wel gewoon wie ik ben. Sociaal tot een bepaalde hoogte, bij voorkeur in klein gezelschap of alleen. Dat meer worden wie ik ben, blijft een doorgaande ontwikkeling, alsof ik steeds minder probeer in iets te passen waar ik niet in pas. Ik heb zelfs mijn (best wel heel goede) baan opgezegd omdat het niet meer past. En sta nu aan de vooravond van een nieuwe nog volledig onbekende carrière.

En toen kwam er dus ook nog liefde in mijn leven. De heftige verliefdheid is gelukkig iets beter te hanteren, we bouwen een serieuze relatie op, zijn dochter krijgt langzaamaan een plek in mijn leven, we zijn enorm graag bij elkaar en vertrekken morgen zelfs met zijn tweeën naar de bergen.

En hij drinkt (praktisch) niet, een zeer incidenteel biertje daar gelaten. Nooit waar ik bij ben, dat wil hij absoluut niet, ondanks mijn -obligate- aansporingen. We komen beiden uit een gezin met een ouder met een alcoholprobleem. We kennen de keerzijde van de alcoholmedaille beiden te goed. Hij dronk in zijn studententijd ook stevig, vol overgave en zonder rem.

Inmiddels weet hij over mijn verleden met alcohol; schoorvoetend maar zonder al te veel gêne durfde ik hem erover vertellen. Over dat het nooit, maar dan ook nooit een goed idee zal zijn als ik zou zeggen: Ik drink heel af en toe een glaasje wijn. Over hoe opgesloten ik zat in mijn eigen bourgondische levensstijl. Hoe eenzaam het was, hoe erg de schaamte en hoe groot de wanhoop. Dat ik mij neergelegd had bij dit ‘lot’.

En dat er toch een dag kwam dat ik tegen goede vrienden durfde te zeggen dat ik heel misschien wel een beetje te veel dronk. Hoe dat het begin was van het vinden van een uitgang en hoe ik toch in staat bleek de alcohol te weren uit mijn leven. En hoe ingewikkeld dat dan weer was, omdat mijn sociale leven grotendeels op borrelen gestoeld was.

En zijn reactie bevestigde mijn gevoel voor deze man: hij zoemde in op hoe cool ik ben dat dit me gelukt is. Hoe onze maatschappij doordrongen is met de romantisering van alcohol. Hoeveel mensen zich er (ongemerkt en onbewust) in verliezen. Hoe hard dat ontkend wordt en hoe geweldig het is dat ik dit aangepakt heb en hoe heerlijk het is dat alcohol nooit een gif of waas in onze relatie zal zijn. Hij vindt alcohol een naar goedje, in plaats van mij een probleemdrager.

Nou, werkelijk, waar heb ik deze man aan verdiend? Hij is zeer empathisch, lief, aantrekkelijk, eigenwijs, sportief en gezond, maar het zit nog een laagje dieper; we passen goed bij elkaar maar ook op elkaar. Dat leidt tot een gelijkwaardigheid die ik nog niet eerder in relaties heb gekend.

Nooit maar dan ook nooit waren wij samengekomen als ik nog wijn had gedronken.